«Кожная пятніца — роднае, сваё»: дранікі з падсмажкай у печы па-вясковаму

У межах праекта «Кожная пятніца — роднае, сваё» справавод натарыяльнай канторы Драгічынскага раёна Ларыса Кудрыцкая прыгатавала адну з самых любімых і па-сапраўднаму хатніх страў беларускай кухні — дранікі з падсмажкай у печы.

У гэтай страве ёсць усё, за што мы так любім родную кухню: водар свежанатёртай бульбы, залатая хрумсткая скарыначка, мяккая сярэдзінка і шчодрая, румяная падсмажка, якая растае на гарачых драніках, нібы сама просіцца на відэлец. А калі гатаваць іх не на звычайнай пліце, а ў сапраўднай печы, смак становіцца асабліва душэўным — з тым самым, ні з чым не параўнальным хатнім характарам. Простыя стравы нярэдка аказваюцца самымі жаданымі. Бо дранікі — гэта не проста ежа. Гэта частка нашай памяці, сямейных традыцый і таго самага ўтульнага цяпла, якое пахне бульбай, цыбуляй і домам.

Рэцэпт дранікаў з падсмажкай у печы па-вясковаму

Бярэм бульбу, чысцім, прамываем і націраем на дробнай тарцы. Адразу ж дадаем цыбулю — яна і смак надасць, і не дасць бульбе пацямнець. Атрыманая маса выходзіць жывой, сакавітаю, з ледзь улоўнай цыбульнай вострасцю, ад якой ужо хочацца хутчэй да патэльні.

Дадаем яйка, дробку солі, крыху чорнага перцу і пару лыжак мукі. Усё змешваем так, каб маса стала крыху гусцейшай, але не цяжкай — дранікі любяць лёгкасць, хоць і нарадзіліся з простых прадуктаў. Калі бульба вельмі сакавітая, лішні сок злёгку адціскаем.

Разаграваем патэльню ў печы, наліваем масла. Яно павінна добра прагрэцца, каб дранікі адразу схапіліся скарыначкай і не расплываліся. Лыжкай выкладаем бульбяную масу, злёгку прыціскаем зверху і смажым да румянага, амаль бурштынавага колеру. Пераварочваем — і даём другой старане падрумяніцца да хрумсткасці.

Пакуль дранікі смажацца, бярэмся за падсмажку. Рэжам мясную грудзінку невялікімі кавалачкамі, кладзём на гарачую патэльню і даём ім як след падрумяніцца. Калі тлушч пачынае шыпець, а водар ідзе такі, што ўся хата напаўняецца галодным чаканнем, дадаем часнок і цыбулю, нарэзаную паўколцамі. Даём ёй стаць мяккай, салодкай, залацістай. Па жаданні дадаем крыху морквы, каб падсмажка стала яшчэ прыгажэйшай і саладзейшай на смак. Солім, перчым, змешваем і, калі хочацца, дадаем пару лыжак смятаны або крышачку вады, каб падсмажка атрымалася сакавітай і патушанай. Здымаем з агню і даём ёй крыху настаяцца, каб мяса прасякнулася цыбуляй і стала зусім мяккім.

Падаём усё адразу, з пылу з жару. На талерку кладзём гарачыя дранікі, зверху — шчодрую лыжку падсмажкі, а побач — лыжку густой смятаны. І вось тут ужо не да размоў: хрусткая скарыначка, пяшчотная сярэдзінка, мясная падсмажка, салодкая цыбуля і гарачая бульба робяць сваю справу.